BİR GÜN BAŞARACAĞIZ. İNANIYORUM!

Gaziantep Merinos takımı, geçen hafta oynanan 2. Lig Playof yarı finallerinde, yenen takımın finale çıkacağı son maçta iki defa maç sayısı kullanmalarına rağmen Bergama Doğa Kolejine yenilmiş ve elenmişlerdi.  4 puanla elenen iki takımdan biri olan Gaziantep Merinos takım kaptanı Betül Çoban ile konuştuk. Bir sporcunun kaybettikleri önemli bir maçtan sonra yaşadıklarını çok güzel bir şekilde ifade etmiş. Araya girmeden sizi Betül’ün söyledikleri ile baş başa bırakıyorum;
”Son maçtan önce rakibimizi izledik.  Kim nerede neler yapıyor,  nasıl hücum ediyorlar, nasıl savunma yapıyorlar, servisleri nereye kullanıyorlar… ‘Nasıl seviniyor?’ lara kadar baktık!. Baktık ki onları iyice çözüp maçı olabildiğince erken bitirelim. Çünkü uzarsa o kadar stres altına girebilirdik.
Serviste keyfimiz o kadar yerindeydi ki ”Biz bu maçı alacağız” diye birbirimize bağırıyorduk. Herkesin gözünde o hırsı, o isteği, o inancı görebiliyorduk.   Giyindikten sonra son kısa bir konuşmamız oldu. Kazanmaktan başka bir yol yoktu. Bunun için şunu dedik ”En iyi oyuncumuz bile olsa takılınca çıkacak yedekten gelen onun açığını kapatacak!” Biz hiçbir zaman ”Sen oynadın, ben oynamadım” demedik kim iyi olacaksa o oynayacaktı.
Nitekim maçta öyle de oldu! 
Biz gerçekten inatçı ve hırslı bir takımız. Tie break seti de dahil biz son topa kadar mücadele ettik, inandık. Uzatma setinde ben oyunda değildim. Kenarda kendimi yedim ama arkadaşlarımı destekledim. İki defa maç sayısı da kullandık ama olmadı işte. Hani ‘olmayınca olmuyor’ denir ya..
O son sayıyı alamayınca  yıkıldık. Gerçekten yıkıldık. Çünkü bizim çekirdek kadromuz 5 yıldır birlikteydi ve aramıza yeni katılanlarla artık yeterince iyi olduğumuzu göstermemiz lazımdı. Çevremize ‘Bir şeyler başardık!’ dememiz, bunu ispatlamamız lazımdı. Ama olmadı! Emek ve gayret gerçekten bazen kaderin önüne geçemiyormuş.
O an dondum. Sanki kafama bir darbe aldım. Onların sevincini boş gözlerle izledim. O kadar kötü oldum ki… Ağlamayı unutmuştum sanki. Soyunma odasına girdiğimde başaramamış olduğumuzun farkına vardım. Hıçkıra hıçkıra ağlarken kime sarıldığımı hatırlamıyorum bile. Herkes ağlıyordu…Herkes..
Ne kadar ağladım bilmiyorum.
Serviste, otelde kimseyle konuşmadım, yemek dahi yemek istemedik. Oysa  beş set süren bir maç oynamıştık.. Maç aklıma geldikçe de ağladım. Harcadığımız onca emeğe, zamana, yaşadığımız iyi şeylere ağladım ‘Çıkamadık’ diyecektik yine sevdiklerimize. O an ‘Keşle o maçları bir daha oynayabilsek’ diyorsun hırsla.. ‘‘Kafamdaki her şey silinse, hiç hatırlamasam” diyorsun..
Yavaş yavaş kendime gelmeye çalışıyorum. Ancak kolay değil. Bir sezonluk gibi görünse de yılların emeği var. Bizi destekleyen insanların, hocamızın, arkadaşlarımın, benim… Bunca emeği, çabayı başarı ile taçlandırmak isterdik. Çünkü gerçekten adım adım,  ilmek ilmek, planlı bir şekilde buraya kadar geldik. Çoğumuz bu kulüpte voleybol ile tanıştık ve burada büyüdük. Buraya borcumuz var ve bunu 1. lige çıkarak ödemek isterdik. Bunun için elimizden geleni yaptık. En azından bu anlamda gönlüm rahat.
Ama pes etmek niyetimiz yok. Arkamızda büyük bir ailenin desteği var. ( Antepli Erdemoğlu ailesi Merinos kulübünün sponsoru. Bölge voleyboluna verdikleri büyük destek dolayısıyla Evoleybol ailesi olarak biz de kendilerine teşekkür ediyoruz) Hocamız Ali Bağcı ve arkadaşlarımızla edindiğimiz bu tecrübeler ışığında daha çok çalışıp bunu başaracağız.
İnanıyorum”
Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s